A Flowing Friction – Lode Violet – Brassband

A Flowing Friction door Lode Violet gaat over de Griekse filosoof Heraclitus die overtuigd was van de kracht van verandering. Hij keek naar een rivier en stelde vast dat die nooit tweemaal hetzelfde kan zijn; ander water stroomt telkens door haar bedding. Daarom worden de leerstellingen van Heraclitus vaak samengevat met de spreuk: “Alles stroomt, en niets blijft hetzelfde.” Dit idee komt ook voor in de Griekse mythologie. De held Theseus en zijn metgezellen wilden tijdens hun reis de rivier Achelous oversteken. Maar de gelijknamige riviergod hield hen tegen: de stroom was zo overweldigend dat zelfs boomstammen en rotsblokken werden meegesleurd. Zelfs de riviergod zelf kon dit niet veranderen; de groep moest wachten op eb. Iedereen was overgeleverd aan de gewelddadige en genadeloze verandering van de natuur. Terwijl ze daar wachtten, zag Theseus een groep eilanden in de verte. Achelous vertelde hem dat die eilanden ooit nimfen waren. Die nimfen hadden alle goden, behalve Achelous, uitgenodigd voor een feest. Hij werd zo boos dat hij uit zijn bedding trad en de bossen van de nimfen verzwolg. Toen hij klaar was, spleet hij de grond in zoveel stukken als hij nimfen had verdronken. Zo ontstonden de eilanden. Nog verder weg was er een ander eiland dat Achelous zeer dierbaar was: Perimele. Zij was eens een sterveling op wie hij verliefd was. Omdat hij echter haar maagdelijkheid had genomen, wierp haar vader haar van een klif. Achelous ving haar op in zijn water en smeekte de zeegod Poseidon om haar een plek te geven waar ze veilig zou zijn, of haar zelf die plek te laten worden. Toen klemde de aarde zich rond Perimele’s lichaam, totdat ze weer als een eiland opstond. Verandering is alomtegenwoordig. Een rivier stroomt meedogenloos door en neemt onderweg alles mee wat ze kan. Onderweg verandert ze leven in dood. Maar binnen diezelfde onverbiddelijke willekeur kunnen we liefhebben en weer herrijzen.